غدیر یعنى...

به نام پروردگار غدیر

غدیر..

یعنى برادرى و محبت..

مركز تحقیقات كامپیوتری علوم اسلامی تعدادی از نرم‌افزارهای خود را به صورت رایگان و از طریق دانلود نرم‌افزارها در اختیار پژوهشگران علوم اسلامی و قرآنی قرار می‌دهد.

 در رأس نرم‌افزارهای رایگان مركز تحقیقات كامپیوتری علوم اسلامی، دو مورد از آن‌ها كه شامل 1-نرم‌افزار نورالانوار و نخستین دائرة‌المعارف چند‌رسانه‌ای قرآن كریم و 2- نرم‌ا‌فزار نور‌الجنان، نخستین نیایش‌‏نامه چند‌رسانه‏‌اى جهان اسلام‏ هستند، جزء آن دسته از نرم‌افزارهایی هستند كه در بازار حدود 100000 ریال به فروش می‌رسند. 

همچنین، این دو نرم‌افزار همراه با كد فعال‌سازی ارائه شده‌اند كه علاقه‌مندان می‌توانند جهت دریافت رایگان این نرم‌افزارها به پایگاه اطلاع‌رسانی مركز تحقیقات كامپیوتری علوم اسلامی و لینك این نرم‌افزارها مراجعه كنند.

سوال: آیا پیامبر اسلام(ص) علم غیب داشت؟

جواب: آیات متعدّدى در قرآن مجید وجود دارد که مصداق روشن آگاهى پیامبر اسلام(صلى الله علیه وآله) نسبت به بعضى از حوادث آینده است که جزء اسرار غیب محسوب مى شود; مانند آیات آغاز سوره روم: «غُلِبَتِ الرُّومُ ـ فِی أَدْنَى الاَْرْضِ وَهُمْ مِّنْ بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَیَغْلِبُونَ ـ فِی بِضْعِ سِنِینَ»: (رومیان شکست خوردند. ـ (و این شکست) در سرزمین نزدیکى رخ داد; امّا آنان پس از (این) شکست بزودى پیروز خواهند شد... - در چند سال آینده، این پیروزى رخ مى دهد).(1)
مسلّماً خبر دادن از پیروزى یک کشور مغلوب در آینده نزدیک (در عرض چند سال ) آن هم با این صراحت و قاطعیت، چیزى نیست که بشر از طرق عادى به آن احاطه یابد; بنابراین مصداق بارز علم غیب است.در جاى دیگر خطاب به مسلمانان کرده، مى گوید: «لَتَدْخُلُنَّ الْمَسْجِدَ الْحَرَامَ اِنْ شاءَ اللهُ آمِنینَ»؛ (بطور قطع همه شما به خواست خدا وارد مسجدالحرام مى شوید در نهایت امنیت) (2)این سخن را زمانى فرمود که مشرکان در مکّه با قدرت حکومت مى کردند و آن قدر توانایى داشتند که توانستند شرایط صلح حدیبیه را به ظاهر بر پیامبر(صلى الله علیه وآله) تحمیل کنند; بنابراین خبر پیروزى سریع مسلمانان بر آنها به طورى که بتوانند مانع بزرگ را از سر راه خود بردارند و در نهایت امنیّت وارد مسجد الحرام شوند جز خبر غیبى نخواهد بود.
در جاى دیگر هنگامى که یکى از همسران پیامبر رازى را که آن حضرت نزد او داشت مخفیانه براى دیگران بیان کرده بود و حضرت از این کار آگاه شد، همسرشان پرسید: «مَنْ اَنْبَأکَ هَذَا»؛ (چه کسى تو را از این راز آگاه کرد؟!) فرمود: «خداوند دانا و آگاه، مرا با خبر ساخت»: (نَبَّأنِىَ الْعَلِیمُ الخَبِیرُ)(3)
نیز هنگامى که جمعى از منافقین کارهاى خلاف خود را پوشاندند و براى عدم شرکت در جنگ تبوک عذرهاى دروغین آوردند، پیامبر به آنها فرمود: «لَّا تَعْتَذِرُوا لَنْ نُّؤْمِنَ لَکُمْ قَدْ نَبَّأَنَا اللهُ مِنْ اَخْبَارِکُمْ»؛ (عذر نیاورید، ما هرگز (سخن) شما را باور نخواهیم کرد! چرا که خدا ما را از اخبارتان آگاه ساخته)!.(4)
در مورد دیگر با صراحت خبر از شکست قاطعانه مشرکان مى دهد در حالى که ظاهراً در کمال قدرت بودند، و مى فرماید: «کفار مى گویند: ماجماعتى متحد و پیروزیم»: (اَمْ یَقُولُونَ نَحْنُ جَمیعٌ مُّنْتَصِرٌ). بلافاصله مى افزاید: «به زودى جمعشان شکست مى خورد و فرار مى کنند»: (سَیُهْزَمُ الْجَمْعُ وَ یُوَلّوُنَ الدُّبُرَ).(5)
بى شک زمانى که این آیات در مکه نازل شد مسلمانان در اقلیّت شدید بودند و دشمن در اوج قدرت بود، و پیش بینى چنین پیروزى نزدیک و سریعى از طرق عادى غیر ممکن بود; ولى چیزى نگذشت که در نخستین برخورد مسلّحانه با دشمن یعنى جنگ بدر، ضربه سهمگینى بر آنها وارد ساختند; سپس پیروزى ها یکى پس از دیگرى پیش آمد، و در مدّت کوتاهى تمام شبه جزیره عربستان زیر پرچم اسلام قرار گرفت.
شبیه همین معنا در سوره توبه آیه 14 و 15 آمده است; مى فرماید: «با آنها پیکار کنید، که خداوند آنان را به دست شما مجازات کرده و رسوا مى سازد; و شما را بر آنها یارى مى دهد. و سینه گروه مؤمنین را شفا مى بخشد (; و بر قلب آنها مرهم مى نهد) ـ و خشم دلهاى آنان را از میان مى برد»: (قَاتِلُوهُمْ یُعَذِّبْهُمُ اللهُ بِاَیْدِیکُمْ وَ یُخْزِهِمْ وَ یَنْصُرْکُمْ عَلَیْهِمْ وَ یَشْفِ صُدُورَ قَوْم مُّؤْمِنِینَ ـ وَ یُذْهِبْ غَیْظَ قُلُوبِهِمْ).
باز شبیه همین معنا در سوره آل عمران آیه 111 آمده، روى سخن را به یاران پیامبر کرده مى فرماید: «و اگر با شما پیکار کنند، به شما پشت خواهند کرد (و شکست مى خورند); سپس یارى نخواهند شد»: (وَ اِنْ یُقَاتِلُوکُمْ یُوَلُّوکُمُ الاَْدْبَارَ ثُمَّ لاَ یُنْصَرُونَ).
تعبیراتى که در این آیات است همه به طور قاطع خبر از پیروزى مسلمین و شکست دشمنان شان مى دهد. خبرى که در آن زمان براى کسى باور کردنى نبود.
همین معنا به شکل دیگرى در سوره قصص آیه 85 آمده است که وقتى پیغمبر(صلى الله علیه وآله) بر اثر فشار شدید مشرکان (که در آن زمان بسیار نیرومند بودند) مجبور شد سرزمین مقدّس مکه را ترک گوید; آیه نازل شد و به او چنین فرمود: «آن کس که قرآن را بر تو لازم کرد، تو را به جایگاهت (زادگاهت) باز مى گرداند»: (اِنَّ الَّذى فَرَضَ عَلَیْکَ الْقُرْآنَ لَرَادُّکَ اِلى مَعاد). این بشارت قاطع در آن هنگام که مسلمانان ظاهراً بسیار ضعیف بودند چیزى جز یک خبر غیبى نبود.
در تعبیر دیگرى در آن هنگام که دشمنان خوشحالى مى کردند که از پیامبر نسلى باقى نمى ماند تا آیین او را نگهدارى کند; ـ زیرا تنها یادگار او دخترش فاطمه زهرا(علیها السلام) بود و لذا مى گفتند: محمّد ابتر است ـ; سوره کوثر نازل شد و این بشارت قاطع را به پیامبر(صلى الله علیه وآله) داد که :«به یقین ما به تو کوثر (و خیر و برکت فراوان) عطا کردیم ـ (و بدان) دشمن تو به یقین ابتر و بریده نسل است»: (اِنَّا اَعْطَیْنَاکَ الْکَوثَرَ.... اِنَّ شَانِئَکَ هُوَ الاَْبْتَرُ) و امروز مى بینیم که نسل آن بزرگوار از طریق دخترش فاطمه زهراء(علیها السلام) در تمام جهان منتشرند و بزرگان زیادى از آنها برخاستند که پیوسته در خدمت اسلام بودند و کسانى که این سخن را درباره پیامبر اکرم(صلى الله علیه وآله) مى گفتند (مشرکان قریش) چنان تار و مار شدند که امروز از آنها خبرى نیست و اگر هم کسى از آن ها باقى مانده است شناخته نمى شود، بنابراین آنها ابتر شدند و پیامبر داراى نسلى عظیم است.
در سوره نحل آیه 8 به نکته دیگرى برخورد مى کنیم که از اخبار غیبى قرآن است ومى فرماید: «(همچنین) اسبها و استرها و الاغها را (آفرید)، تا بر آنها سوار شوید و زینت شما باشد; و چیزهایى مى آفریندکه نمى دانید»: (وَ الْخَیْلَ وَ الْبِغَالَ وَ الْحَمِیرَ لِتَرکَبُوهَا وَ زِینَةً وَ یَخْلُقُ مَا لاَ تَعْلَمُونَ). اگرچه بسیارى از مفسّران پیشین جمله: «وَ یَخْلُقُ مَا لاَ تَعْلَمُونَ» را اشاره به حیواناتى مى دانند که در آینده آفریده مى شود، یا رام انسان ها مى گردد، و یا تمام اشیاى مفیدى که خداوند در آینده مى آفریند اعم از حیوانات و غیر آنها ولى همان گونه که بعضى از مفسّران اخیر ـ مانند مراغى و سیّد قطب در فى ظلال ـ اشاره کرده اند درک مفهوم این جمله براى ما که در عصر مرکب هاى سریع السیر ماشینى زندگى مى کنیم بسیار آسان تر است; و خبرى است که قرآن مجید از عصر ما داده; و تعبیر به «یَخْلُقُ»؛ (خداوند مى آفریند) منافاتى با اختراع آنها از سوى انسان ها ندارد; زیرا اوّلا کار انسان ترکیب و به هم پیوند دادن موادّى است که خداوند آفریده; ثانیاً ابتکار او در اختراع این وسایل نیز مولود استعداد خدا دادى است! تمام این آیات نشان مى دهد که خداوند بخشى از علم غیب خود را در اختیار پیامبرش قرار داده است.(6)

(1). سوره روم، آیات 2 تا 4
(2). سوره فتح، آیه 27.
(3). سوره تحریم، آیه 3.
(4). سوره توبه، آیه 94.
(5). سوره قمر، آیات 44 و 45
(6) . پیام قرآن جلد 7، ص 236.

منبع:http://persian.makarem.ir/

سوال: چه کسانی در قرآن بعنوان صاحبان علم غیب معرفی شده اند؟

جواب: در بدو نظر در آیات قرآن، دو دسته از آیات متفاوت دیده مى شود: دسته اول علم غیب را مخصوص خدا مى شمرد، و دسته دوم علم غیب را براى غیر او ممکن مى داند. براى رسیدن به پاسخ سؤال فوق باید به سراغ این آیات برویم.
گروه اول : در این بخش از آیات با تعبیرات گوناگون، علم غیب، مخصوص خدا شمرده شده است که هیچ کس را به آن راهى نیست.مى فرماید: «کلیدهاى غیب، تنها نزد او است; و جز او، کسى آنها را نمى داند»: (وَ عِنْدَهُ مَفَاتِحُ الْغَیْبِ لاَیَعْلَمُهَا اِلاَّ هُوَ)(1)هم آغاز آیه، که «عِنْدَهُ» را مقدم داشته دلیل بر انحصار است، و هم ذیل آن که با صراحت مى گوید: «غیر او از آن آگاه نیست».
در سوره یونس، آیه20 خطاب به پیامبر اسلام(صلى الله علیه وآله) کرده و می گوید: « بگو غیب (و ظهور مخبرات )تنها براى خدا است»: (فَقُلْ اِنَّمَا الْغَیْبُ للهِِ). این در جواب مشرکان لجوجى بود که پیوسته از سر لجاجت به عنوان بهانه جویى هر وقت به میل خود پیشنهاد معجزه مى کردند.
در سوره اعراف، آیه 188 به تعبیر جدیدى در این زمینه برخورد مى کنیم که رسول گرامى مأمور مى شود که با استدلال لطیفى علم غیب را از خود نفى کند و به او دستور مى دهد: « بگو من مالک هیچ سود و زیانى براى خویش نیستم، مگر آنچه را خدا بخواهد; (و از غیب و اسرار نهان نیز خبر ندارم، مگر آنچه خداوند اراده کند;) و اگر از غیب باخبر بودم،سود فراوانى براى خود فراهم مى کردم، و هیچ بدى (و زیانى) به من نمى رسید»: (قُلْ لاَ اَمْلِکُ لِنَفْسِى نَفْعاً وَ لاَ ضَرَّاً اِلاَّ مَا شَاءَ اللهُ وَ لَوْ کُنْتُ اَعْلَمُ الْغَیْبَ لَاَسْتَکْثَرتُ مِنَ الْخَیْرِ وَ مَا مَسَّنِىَ السُّوءُ). اگرچه این آیه بعد از آیه اى قرار گرفته که از زمان قیام قیامت و منحصر بودن علم آن به خداوند سخن مى گوید; ولى با این حال مفهوم و استدلال آیه بسیار گسترده است.
از مجموع آیات ذکر شده، به خوبى مى توان نتیجه گرفت که علم غیب و احاطه به اسرار نهان، مخصوص ذات پاک خدا است.
گروه دوم: اکنون به سراغ گروه دیگر از آیات مى رویم که پیامبران را سهیم در علم غیب مى شمرد، و باید آنها را دقیقاً بررسى کنیم تا دلیل عدم تضاد آنها با گروه اول که در لابه لاى همین آیات نهفته شده، روشن شود.
در سوره جن، آیات 26 تا 28 ابتدا خداوند به عنوان «عَالِمُ الغَیبِ» مطلق، یعنى کسى که از تمام اسرار پنهان آگاه است، توصیف شده، مى فرماید: «داناى غیب اوست»: (عَالِمُ الْغِیْبِ) بعد به عنوان استثناء می فرماید: « مگر رسولی را که او برگزیده و از وی راضى شده!»: (اِلاَّ مَنِ ارْتَضى مِنْ رَّسُول).(2)
یعنى خداوند به چنین رسولانى آنچه از اسرار غیب بخواهد مى آموزد; بنابراین آنها از خود چیزى درباره غیب نمى دانند، ولى با تعلیم الهى از آن آگاه مى شوند.
علاوه بر این در سوره آل عمران، آیه 179 بعد از آن که آگاهى توده مردم را بر غیب نفى مى کند، انبیاء را از آن استثناء کرده، مى فرماید: «و ممکن نبود که خداوند شما را از اسرار غیب، آگاه کند (تا مؤمنان و منافقان را از این راه بشناسید); ولى خداوند از میان پیامبران خود، هر کس را بخواهد بر مى گزیند; (و براى رهبرى مردم از غیب آگاهش مى کند)»: (وَ مَا کَانَ اللهُ لِیُطْلِعَکُمْ عَلَى الْغَیْبِ وَ لکِنَّ اللهَ یَجْتَبِى مِنْ رُّسُلِهِ مَنْ یَشآءُ).
 اگر چه در بدو نظر در این آیه صریحاً اشاره اى به مسأله تعلیم اسرار غیب به انبیاء نشده ولى با توجّه به این که جمله: (لکِنَّ اللهَ...) به صورت استدارک و استثناء است مفهوم آیه این است که خدا گروهى از رسولان را بر مى گزیند و به آنها تعلیم غیب مى دهد.(3)
در سوره آل عمران، آیه 49 سخن از آگاهى مسیح(علیه السلام) به اسرار غیب است که صریحاً آن را به عنوان یک معجزه اظهار مى داشت و در برابر کسانى که نسبت به دعوت او در شک بودند چنین مى گفت: «من نشانه اى از طرف پروردگار شما، برایتان آورده ام; من از گِل، چیزى به شکل پرنده مى سازم; سپس در آن مى دمم و به اذن خدا، پرنده اى مى گردد. و به اذن خدا، کور مادر زاد و مبتلا به بیمارى پیسى را بهبودى مى بخشم; و مردگان را به اذن خدا زنده مى کنم».سپس مى افزود: «و به شما خبر مى دهم از آنچه مى خورید، و آنچه را در خانه هاى خود ذخیره مى کنید»: (وَ اُنَبِّئُکُمْ بِمَا تَأْکُلُونَ وَ مَا تَدَّخِرُونَ فى بُیُوتِکُمْ). مسلّم است غذایى که مردم مى خورند و یا در خانه ها ذخیره مى کنند مربوط به زندگى شخصى و خصوصى آنها است، و معمولا دیگران از آن آگاه نیستند; هرگاه کسى از این جزئیات آگاه باشد دلیل بر آگاهى او بر غیب است.
تا این جا دو گروه از آیات را که پیرامون علم غیب سخن مى گفتند، بیان کردیم; گروهى نفى مطلق علم غیب از انبیاء مى کرد، و گروهى اثبات علم غیب مى نمود. هنگامى که این دو گروه در کنار هم چیده شود، طریق جمع آنها و فهم مفهوم اصلى و مقصود نهایى، کار آسانى است (و این چیزى است که با روش تفسیر موضوعى میسّر مى شود).
آرى از مجموع تمام این آیات به خوبى استفاده مى شود که علم غیب به طور مطلق و بدون هیچ قید و شرطى بالذّات مخصوص ذات پاک خدا است. او است که احاطه بر تمام عالم غیب و شهود دارد و این علم قائم به ذات مقدسش است و از او جدا نیست. ولى دیگران ( مانند پیامبران، امامان معصوم و فرشتگان ) تنها از طریق تعلیم الهى مى توانند از اسرار غیب آگاه شوند. به تعبیر دیگر از معروف ترین طرق جمع میان این آیات این است که منظور از اختصاص علم غیب به خدا علم ذاتى و استقلالى است; لذا غیر او هیچ گونه آگاهى از اسرار غیب مستقلا ندارد; بلکه هرچه دارند از ناحیه خدا است و از طریق تعلیم و لطف و عنایت او است و در واقع جنبه غیر استقلالى دارد.
دومین راه جمع میان این دو گروه از آیات آن است که گفته شود علم غیبى که مخصوص خدا است آگاهى بر لوح محفوظ است که آنچه در آن است بى کم و کاست تحقّق مى یابد ـ و در حقیقت علم به علّت تامّه اشیاء است که هیچ گاه از معلول آن جدا نخواهد بود و امّا پیامبران و امامان معصوم از لوح محو و اثبات با خبرند، که قابل دگرگونى و تغییر است; زیرا علم به علل ناقصه است نه علّت تامّه یا به تعبیر دیگر ممکن است موانعى بر سر راه آن پیدا شود و دگرگون گردد، یا شرایط آن به کمال نرسد و دگرگون شود.
سومین راه جمعى که براى این آیات گفته اند آن است که اسرار غیب به دو بخش تقسیم مى شود: قسمتى مخصوص ذات خدا است و هیچ کس جز او نمى داند، و قسمتى که آن را به انبیاء و اولیاء خود مى آموزد.
چهارمین طریق جمع میان این آیات تفاوت گذارى در میان علم فعلى و علم شأنى و استعدادى است; و اینکه چیزى از دیدگان علم نا محدود او پوشیده و پنهان نیست . ولى انبیاء و اولیاء ممکن است بالفعل بسیارى از اسرار غیب را ندانند; امّا در هر مورد که اراده کنند خداوند به آنها تعلیم مى دهد (البته این اراده نیز با اذن و رضاى خدا انجام مى گیرد .- دقّت کنید).
شاهد این سخن روایاتى است که مرحوم کلینى در کتاب کافى در فصلى که تحت عنوان: «اِنَّ الاَْئِمَّةَ اذا شاؤُوا اَنْ یَعْلَمُوا عَلِمُوا»: (امامان هرگاه اراده کنند چیزى را بدانند آگاه خواهند شد) جمع آورى کرده است.(4)
از مجموع آنچه گفتیم چنین نتیجه گرفته مى شود که بدون شک انبیاء و اولیاء بر بخشی از علم غیب آگاهی دارند.(5)

(1). سوره انعام، آیه 59.
(2) . سوره جن، آیه 27.
(3). مشهور مفسّران همین معنا را در تفسیر آیه پذیرفته اند; ولى بعضى احتمالات ضعیفى ذکر کرده اند که طبق آن، آیه ارتباطى با مسأله آگاهى انبیاء به علم غیب ندارد; شأن نزول هایى که در بعضى از تفاسیر مانند: روح المعانى آمده است نیز شاهد همان تفسیر مشهور است.
(4). اصول کافى، جلد 1، صفحه 258.
(5). پیام قرآن جلد 7، ص 223.

منبع:http://persian.makarem.ir/

بسم الله الرحمن الرحیم

دعا کردن اسلحه شخص مومن است

چنین است  که آن چه بر به حق و قرب به او مترتب است به علی و اشد آن در زیارت و دیدار سید الشهدا و توجه به ساحت مقدسش یافت می شود از جمله به دست آوردن معرفت الهیه،قرار گرفتن مورد رحمت و کرامت و رضایت خدای متعال و شفاعت حضرت رسول اکرم(ص) و اهل بیت اصمت واقع شدن، رستن از گناهان و دشواری ها های قیامت، از شفیعان روز جزا شدن،کفایت شدن امر دنیا، ثواب هزار حج و هزار عمره مقبول را یافتن، زود تر از سایرین وارد بهشت شدن. به همین دلیل امام صادق(ع) فرمودند

یکی از یاران و شاگردان امام صادق علیه السلام به نام ابی حمزه روایت و خاطره ای از حضرت بیان میکند و می گوید :به حضرت صادق علیه السلام عرض کردم:فدایت شوم پیرو بی قوه شده ام و اجلم نزدیک شده است و می ترسم پیش از وقوع امر فرج شما بمیرم .حضرت فرمودند:

ببین عضو مفیدی برای جامعه هستی یا نه ؟
خمَسُ خِصالٍ، مَن لَم تَکنُ فیهِ خصلَةٌ مِنها , فَلَیسَ فیهِ کثیرُ مُستَمتَعٍ : أوّلُها الوَفاء ، وَ الثّانیةُ التّدبیر ، و الثّالثةُ الحَیاء ، وَ الرّابعةُ حسنُ الخلق ، و الخامسة ـ وَ هِیَ تَجمَعُ هذِهِ الخِصال ـ الحُریَّة .
امام صادق (ع) فرمود: پنج خوی و سرشت است که هر کس یکی از آنها را نداشته باشد ، در جامعه ، عضوی مفید نیست . 1. وفا 2. تدبیر (برنامه ریزی در زندگی) 3. حیا 4. اخلاق خوش 5. آزادگی، که شامل آن چهار خصلت نیز هست.

موانع رسیدن هوش معنوی

(هوش معنوی 3)

در طی دهه اخیر، نظریه پردازان و صاحب نظران در باب یادگیری و هوش به این نتیجه رسیده اند كه علاوه بر دو هوش كلی(IQ) و هوش هیجانی (EQ) جنبه دیگری از هوش هم وجود دارد كه كاملا منحصر به فرد و انسانی است. در واقع امروز گفته می شود كه IQ و EQ پاسخگوی همه چیز نبوده و واقعا موثر نیستند. بلكه انسان به عامل دیگری نیازمند است كه هوش معنوی یا به اختصار SQ نامیده می شود (چریر ، 2004).